هارون فرزند خود را به منظور تربيت نزد جعفر بن محمّد بن اشعث كه اعتقاد به امامت كاظم عليه السّلام داشت ، سپرده بود ناراحت بود . به همين جهت نزد هارون از وى بدگويى مىكرد ( و گويا براى انتقام از وى ، خواست تا بر ضد امام كاظم عليه السّلام توطئه‌اى بچيند . ) لذا در پى يافتن شخصى از علويان كه عامل مناسبى براى دسيسه چينىهاى او باشد برآمد . وى پس از پرس‌وجوى فراوان ، على بن اسماعيل بن جعفر صادق را كه مردى فقير بود يافت و با كمك مالى به وى ، او را براى حضور در مجلس هارون ، تشويق كرد تا به وسيلهء او نقشه‌هاى خود را بر ضد امام كاظم عليه السّلام عملى سازد . زمانى كه على بن اسماعيل با حضور در مجلس هارون موافقت كرد ، امام تلاش نمود تا با كمك مالى و اداى دين وى ، او را از اين كار منصرف كند ، امّا او نزد هارون رفت و در حضور او بر ضد امام سخن گفت . « 1 » اين مطلب را نيز دليل ديگرى براى زندانى شدن امام عليه السّلام دانسته‌اند . شيخ صدوق اين روايت را به صورت دقيقتر و كاملتر آورده و پس از يادآورى ارتباط پنهانى جعفر بن اشعث با امام كاظم عليه السّلام مىنويسد : پس از سعايت يحيى دربارهء جعفر ، هارون او را خواست و به او گفت : شنيده‌ام كه خمس اموال و حتى پولهايى را كه به تو داده‌ام ، براى موسى بن جعفر فرستاده‌اى . جعفر با آوردن پولها پيش هارون ، توطئه خبرچينان را نقش بر آب كرده و هارون را از خود مطمئن ساخت . پس از آن بود كه يحيى بن خالد به فكر على بن اسماعيل افتاد . در حقيقت آخرين بارى كه امام به زندان افتاد ، به همين دليل بود . شيخ مفيد پس از نقل روايت فوق مىافزايد : در همان سال ( سال 179 ) هارون الرشيد به حج آمد و در مدينه دستور توقيف امام را صادر كرد . قبل از آن كه اشاره به دستگيرى امام كنيم ، لازم به يادآورى است كه در برخى از منابع ، به جاى على بن اسماعيل بن جعفر صادق عليه السّلام ، محمّد بن اسماعيل ذكر شده است . در منبع ديگرى آمده : محمّد بن اسماعيل همراه عمويش موسى كاظم عليه السّلام بود . او در نامه‌اى كه به هارون نوشت :

--> ( 1 ) . الارشاد ، ص 279 ؛ مسند الامام الكاظم ج 1 ، 115 ؛ مناقب ابن شهر آشوب ج 4 ، 371